Kabanata 9: Veintitrés #SoonHoonSimbangGabiAU
Kwon Soonyoung stood. His weight is leaning unto the bamboo railings, beholding the magnificence of the lush mangroves and of the lake where it stands.
“Huy, baka mahulog ka dyan!” babala ni Wonwoo.
“Sure kang okay lang na may lakad tayong hiwalay? Baka ma-upset sila.”
“Hey, it's okay.” Tinapik ni Wonwoo ang pisngi niya. “Hindi sa lahat ng pagkakataon kailangang magkakasama tayo lahat para masabing friends tayo.”
“Eh bakit ka nandito?”
“Pinapunta mo ko dito diba?”
Oh.
“Saka bakit dito pa?”
“I don't know. Breath of fresh air?” Lumanghap si Soonyoung.
“Magsawa ka sa fresh air.” Wonwoo opened his arms to illustrate the many trees undergoing photosynthesis.
Sinimulan na nilang lakarin ang mahabang walkway.
“Dolomite whomst?” sigaw ni Kwon na parang ewan, to which natawa si Wonwoo at the memory of the disgrace of the past administration. A waste of three hundred million pesos of taxpayers' money. Couple that with unqualified officials justifying the aesthetic quality that they want to pursue and you've got a shit show.
Nilakad na nilang sabay ang pathway ng mangrove park. Bagama't panahon ng bakasyon, nakakabiglang isipin na iilan lang ang kagaya nilang ninanais makapagtago sa kaguluhan ng buhay siyudad.
Hinintay muna nilang makarating sila sa bahaging napaliligiran na sila ng mga bakawan. Dinadama ang simoy ng hanging walang katumbas.
“Soonyoung?” huminto si Wonwoo sa paglakad.
Tumalikod ang kasama.
“Spill.”
“Hindi ko alam san magsisimula.” Tumabi na si Soonyoung sa daanan. Sumunod na rin si Wonwoo.
“Soonyoung, hindi kami bulag. The way you avoid meeting eyes with him, that's so unlike you. Alam naming hindi ka okay.”
“Jihoon... Jihoon offered his help na makakuha ako ng scholarship para sa college.”
“Shit.”
“And I broke down tapos nagalit sa kanya. Pero ngayon naguguilty na ko sa naging asal ko sa kanya. Hiyang-hiya na ko.”
Ganito ang siste nila palagi. Makikinig muna si Wonwoo. Hahayaan nya munang mailahad lahat ng nais ni Soonyoung, saka lang magwiwika ng katuturang tatagos sa pagkatao nya.
“Tangina, bakit ako nagkaganito? Mahal ko yung tao tapos pagtatabuyan ko? Ang tanga lang, Kwon.”
“Aaminin ko na, Soonyoung. Matagal ka na naming gustong tulungan. Tulungan na maghilom. Pero everytime na susubukan namin, you break down. Kaya sinasabi naming wag na muna, dapat sa'yo manggaling yung initiative.”
“Okay lang bang balikan natin yung nangyari nung Fourth Year? Kailangan nating ugatin to.”
Tumango siya at nagsimulang magsalaysay.
—
Fourth year. Maugong na sa buong faculty ang pangalang Kwon Soonyoung. Ang estudyanteng exception to the rule. Sa likod ng padaskol-daskol na ugali dati ay ang ibubuga niyang kahusayan. Pagsisikap na armas niya para matanaw ang utang na loob sa mga kamag-anak at makapagsimula para sa sarili.
“Kwon Soonyoung, pwede ba tayong mag-usap?” banggit ng adviser kay Soonyoung na nakahanda nang umuwi, bag ay nakasukbit sa isang balikat.
“Opo, sir.”
“Anong plano mo after makagraduate? May course ka na ba?”
“Uhm, sir, hindi po ako magtutuloy ng college.”
“Nak, bakit?” taguri niya sa kanyang mga anak-anakan sa paaralan.
Hesitant pa si Soonyoung but with the rapport they have built in the past school year, nabuo ang pagtitiwala.
“Hindi po kasi kaya nila Tito na pag-aralin ako ng college ngayon. Kaya baka magtrabaho muna ko sa Jollibee, para makatulong po muna sa kanila.”
“Eto.” Inabot ng adviser ang ilang page ng long bond paper. Binasa ni Soonyoung ang nilalaman.
“Scholarship?”
“Soonyoung, hindi lahat ng estudyante dito binibigyan ng form para sa scholarship. Pinipili ni Principal yung bibigyan. Kinausap ko si Principal about dun at kita naman niya ang performance mo the past two years. Naniniwala siyang may tsansa ka, kaya ayan.”
“Sir...”
“Ayusin mo yung sa mga guardian mo. Saka fill-up-an mo ba yan. Yung iba, kami na mag-aasikaso. Basta ipasa mo yan by Friday.”
Sa sobrang tuwa ay napayakap si Soonyoung. “Salamat po, Sir!”
“Sige na, palubog na araw. Baka hinahanap ka na sa inyo.”
At tumakbo na nga pauwi si Soonyoung. Walang humpay sa pagpapasalamat.
Pinanood ng adviser niya ang pag-uwi ng estudyante nya nang may magsalita sa likuran niya.
“Bibigyan mo talaga siya ng application form?”
“Deserving yung bata, Ma'am. Mano bang bigyan natin ng tsansang umasenso.” umalis na ang gurong tagapayo ni Kwon.
Isang banta ito para kay Gng. Marquez, ang tagapayo ng Section 1. Hindi na lingid sa kaalaman ng mga guro ang karumihang pinapairal sa paaralan. Kung alam lang ng mga magulang kung ilang batch na siya nakapaghasik. Pagdating ng kalkulahan ng academic at co-curricular, minamanipula niya ang bilangan. Paggawa ng mga pekeng certificate para umangat ang puntos, pagbago ng grade from 95 to 90, among other things.
Hindi katanggap-tanggap para sa elitistang gurong ito na naniniwala sa mala-caste system ng mga section. At ang mga oportunidad para sa scholarship ay dapat doon sa mga karapat-dapat, that is mga estudyante niya sa kanyang paniniwala.
Meanwhile, labis-labis ang galak ng pamilya niya nang mabalitaan ang pagkakataong ibinigay sa kanya. Walang dalawang isip nang ihanda nila ang mga kakailanganin. Birth Certificate, Affidavit of Guardianship, etc. Di bale na ang gastos sa pagpapanotaryo, dahil hindi bumubukas ang pinto ng oportunidad ng ganun-ganun lamang.
Huwebes na. Si Gng. Marquez ang huli nilang klase. Bitbit ang envelope na naglalamang ng form at iba pang requirements, dali-daling tumayo papunta sa pinto.
“Soonyoung, pwede ka bang maiwan?”
“Opo, ma'am.” Walang magawa kundi sumunod at tumindig sa harapan ng mesa.
“Ano yung nasa envelope mo?”
“Ah, eto po? Requirements ko po para sa scholarship.”
“Pwede patingin?” Inabot ni Soonyoung. Walang reklamo.
Binuklat ni Ma'am Marquez ang tuping nagsasara ng envelope at inilabas ang laman. Tinignan niya ang mga requirements. Ang 1 by 1 na kuha lamang ng cellphone sabay edit sa computer. Ang pinagsikapang mga papeles ng pamilya nya.
Naghari na ang kasahulan. Nang pinunit niya ang mga ito, nilamukos at itinapon sa basurahan. Hindi makakontra ang estudyante.
“Ma'am, wag po.” Sa guise ng pagrespeto sa awtoridad, hindi niya magawang pigilan.
“Sa totoo lang, hindi deserve ng isang siga, walang binatbat na bata ang ganitong tsansa. Wala kang patutunguhan, iho.”
“Ma'am, mawalang-galang na po, pero hindi po tama yang ginagawa nyo.” Unti-unti nang tumataas ang boses ni Soonyoung. Mrs. Marquez slammed the table and stood up. Nanlilisik na mga mata at nandudurong daliri.
“Soonyoung, isa kang inutil! Tanggapin mo na, iho. Kahit anong gawin mo, once a gago, always a gago. Saka ano na lang sasabihin nila sa eskwelahan natin. Mag-isip-isip ka na.”
Nag-walk-out na si Ma'am. Naninigas siya sa kanyang mga narinig. Kailangang magsinungaling ni Soonyoung na hindi siya nakapasa sa umampon sa kanya, na ayaw na niyang subukan ang scholarship sa adviser nya.
—
“Buti nga natanggal na si Marquez after nun. Pero the damage has been done.”
“You know what I think, Soonyoung? Getting upset over this is valid, but to react like that? Yung maglash out ka sa kanya? That's messed up. Not just speaking para kay Jihoon, but to all of us who care for you.”
Napaisip si Soonyoung habang tinatanaw ang mga ibon.
“Kwon, we wil never ever get tired of telling you, making you feel that we believe in you. Alam ng lahat kung gaano ka-probematic yung nagsabi sa'yo nyan. Alam ni Jihoon. Alam namin. Na hindi ka inutil, na may binatbat ka.”
“We just want to help you. Alam mong hindi madali yung naging buhay mo after nun. A dream delayed is not a dream denied. Pangarap mo parin dibang mag-give back sa kanila?”
“Oo.”
“Eto na yun. Nandito kami. Nandito si Jihoon. Tingin mo ba papabayaan ka namin?”
“Hindi.”
“Ayun pala eh.” Tinapik ni Wonwoo ang likod ni Kwon na bakas na ang ngiti. Malinaw na ang lahat.
“Salamat talaga, Wonwoo. How can I ever repay you?” gumaan na ang tono ng usapan.
“Well, there is one. Pero mahirap to kasi unang step pa lang eh.”
“Kahit ano pa yan, basta para sa'yo Jeon Wonwoo.” umakbay na si Soonyoung.
“Ihanap mo ko ng computer shop.”
“Para saan naman? May cellphone ka naman.”
“Para makapagpasa yung bestfriend ko ng scholarship nya. Para matupad na nya lahat ng pangarap nya.”
Kinuha ni Soonyoung ang braso ni Wonwoo.
“Ano pang hinihintay mo? Tara na!”
Kumaripas na ng takbo ang dalawa.
—
Ilang oras nang nililibang ni Lee Jihoon ang sarili nya, mainly by trimming down his watchlist; catching up on everything he missed. However thrilling the plot or character development, he still turns back to his phone. As if his psyche is magnetized by the gadget.
Kwon Soonyoung, I'm sorry. Sorry for being insensitive. I know I'm being annoying and I'm the last person you want to talk right now, but call me if you want to talk.
All on delivered.
Dalawang katok bago sumilip.
“Ji?”
Napababa ng cellphone. Pumasok na kapagdaka si Tita Lee.
“Bakit, Ma?”
“Kanina ka pa nagkukulong dito.”
“Ah, tinapos ko kasi yung mga gusto kong panoorin.”
“Eh bakit nakasimangot ka pa rin?”
Napayuko si Jihoon. Bukas ang bintana ng pagkatao niya pagdating sa kanyang ina.
“Dahil ba yan kay Soonyoung?”
Mabilis ang tingin nya sa kausap.
“Kung humaharot ka ng patago, next time wag mong gagawin sa harapan ng bahay.”
Napatakip si Jihoon ng mukha sa kanyang hiya.
“Sorry, Ma.”
“Sorry saan? Jihoon, wag kang mag-sosorry for choosing how you want to live your life.”
“Sorry kung hindi ko sinabi agad. Natatakot ako baka... baka hindi mo ko matanggap.”
“Jihoon, bunso, sorry if i made you uncomfortable living your truth, na parang di kita tatanggapin. When in fact, mahal na mahal kita, at hindi magbabago yun.”
Naluha na ang anak. Niyakap na siyang mahigpit ni Mama Lee. Dito na lumakas ang hagulgol ni Jihoon.
“Jihoon.” Hinagod ni Mama Lee ang kanyang likod. “Oh, Jihoon ko. Madami ka nang sinakripisyo para satin. Hindi ko kakayanin kung may mangyari sa'yo. Please, Jihoon. Hayaan mong sumaya yung sarili mo. Yun lang ang gusto ko para sa'yo.”
May hikbi pa rin kay Jihoon ngunit humina na ito nang may manapat sa kanila.
“Patatawarin ho!” sigaw niya. Siya namang pagtawa nila parehas. Inangat na ni Mama Lee ang kanyang maamong giliw na Jihoon. Pinupunasan ng kanyang daliri ang luha ng anak na umagos sa mukha ng kanyang nag-iisang anak.
“Thank you, Ma.”
“Bunso, wala yun. Tandaan mo to. Kailanman di ka nagkulang bilang anak, kaya hindi ko ipagkakait kung gusto mo rin ng titi gaya ko.”
'Ma naman.”
“Anong oras na! Tumayo ka na dyan, tama na ngawa natin. Wala na tayong aabutan nyan.” Dali-dali nilang inayos ang mga sarili bago iwan ang bahay para sa huling gabi ng Misa de Gallo. Kalimitang ginagawa ito ng ilang kapilya at parokya upang bigyang daan ang magdamag na paghihintay sa Pasko ng Pagsilang.
Sabay na silang lumakad papunta.
“Teka. Di mo pa rin sinagot tanong ko. May ginawa ba si Soonyoung sa'yo? Walang'ya papaluin ko yang batang yan.”
“Ako may kasalanan. Napasobra ata ako.”
“Edi...edi mag-sorry ka. Mahal mo naman si Kwon diba?”
Pihikang tango.
“Ayun naman pala, nagbibinata na ang bunso ko.”
“Ma!” he interjected at his mother who kept on teasing him.
“Pero eto, apologize. Hay, anak. Marami pa kayong kakaning bigas.”
“Boo!”
“Ay SusMarYosep!” napabulalas si Mama Lee. “Ikaw, Mingyu ha!”
“Sorry na po, tita.” paumanhin nya.
“O siya, maghahanda pa ko.” Inangat nya ang bitbit nyang robe at veil. “Kayo na bahala sa kanya ha?”
“Opo, iuuwi po naming buo si Jihoon.” pangako ni Hansol.
Lumakad nang una si Tita Lee. Nalaki naman hakbang nila Seungcheol dahil hinahabol nila ang pwestong nauubos agad tuwing ikadalawampu't tatlo ng Disyembre. Namumutawi kay Jihoon ang kapayapaan ng loob. Lahat ng takot ay nawaksi liban sa isa. Ang gusot nila ni Soonyoung.
Kyrie Eleison.
—
Lumuwag ang dibdib ng tatlong nakababatang kaibigan nila Soonyoung at Wonwoo. Walang pinipiling edad ang pagmamalasakit, lalo na kung malalim at matatag na ang pinagsamahan. At mas naglaho ang pagkabahala nang nakita nilang lahat ang ngiti at pagbibiro ni Soonyoung.
“Soonyoung, huy.” bulong ni Seungkwan nang tapikin.
“Ha?”
“Kanina ka pa nakatingin sa kanya, matunaw yan wala ka nang aabutan.”
“Shh. Ang ingay. Makinig na kayo sa sermon, baka madagdagan ligtas points nyo.” ani Seokmin.
Pag si Seokmin nagreklamo, shut up na lahat. Napatakip ng bibig na lang si Chan.
“Hayaan mo na sila. Hindi mo hahayaang lumamig Pasko mo diba?” tanong ni Wonwoo, ang kanyang kasama mula kanina pa.
“Ako pa ba?”