Kabanata 8: Veintidós #SoonHoonSimbangGabiAU
“Ngayon ka lang ata nagising?”
Ito ang pambungad ni Mama Lee sa kanya.
“Morning, ma.” pagbati niya sa gitna ng pagbaba sa hagdan.
“Mag-good morning ka na rin sa mga kagrupo mo.”
Sinilip nya sa ilalim ng hawakan.
“Good morning, Ji!” pag-una ni Minghao. Sa tabi niya, si Joshua, itinaas ang baso ng kape na hindi pa bawas, bili mula sa French Baker. Pagkaswerteng grupo.
“Teka, pano nyo?”
“Dinala mo na kami rito dati, diba?” hayag ni Jeonghan.
“Gawin mo muna yung ritwal mo sa umaga, Ji. Mauuna na ko mga bata, ha? Pag may kailangan kayo, tawag lang kayo sakin ha?” bilin ni Mama Lee sa may pintuan, nakabihis pang-Zumba.
“Opo, salamat po!” paalam ng tatlo at pasalamat sa pagpapatuloy.
Sampung minuto sa banyo. Hilamos at sipilyo. Tumingin muna sa salamin matapos.
“Okay na to.” at saka lumabas upang sumama sa kagrupo.
“Kainin mo na tong pa-almusal ni Jeonghan.” abot ni Joshua sa plato ng croissant para sa may-ari ng bahay. Iniusod na rin ang kape ni Jihoon palapit sa kanya, para maibaba ang laptop ni Jeonghan.
“Pakuha na rin ng Biogesic at baka nilalagnat na to sa ginastos.”
Halakhakan silang apat. Ito na ang araw upang i-finalize nila ang paper na ipapasa nila. Sa lahat pa talaga ng panahon, dito pa itinapat. Nonetheless, tuloy lang ang pagsikad. Malapit naman na sila sa pagkamit ng diploma. Konting-konti na lang.
Kasabay ng pagkain ni Jihoon ay inumpisahan na ang pagtatapos ng kanilang pampaskong suliranin bilang estudyante. Ang tagapaghandog ng stress sa panahon ng pag-asa at tuwa. Mga correction, revision, suhestyon sa daloy ng mga katuturang nasasaad sa dokumentong ipapasa. Di rin nagtagal ay nagsilapagan na ang mga laptop at ginawa ang lahat ng makakaya nila para mapag-abot ang mga dulo ng kanilang nerve cells.
“At okay na.” deklarasyon ni Jeonghan sabay inat. Nagbanat ng braso at mga daliri.
“Anong oras na?” ani Minghao.
Tumingala si Jihoon sa orasan. “Alas-dose medya na pala.”
Nasa dulo na ng dila ni Jihoon ang nais nyang sabibin. Sa tunog ng paglapag ng baso, nagwika si Jihoon.
“Teka, may alam ba kayong mga scholarships sa university natin?”
“Para saan naman?” tanong ni Joshua.
“Yung... yung kaibigan ko kasi. Marunong saka masipag pero hindi daw nya kayang tustusan yung pang-college nya.”
“Ahh.”
“Oo, gusto kong tulungan kasi eh.”
“May isesend akong form sayo. Company scholarship sya. Essay based plus yung typical na requirements. Grades, et cetera, et cetera.”
“Thank you talaga, Jeonghan.”
“Wala yun. Sumama ka na lang saming kumain.” anyaya pa ni Jeonghan.
“Ey, hindi pwede. Wala sakin ang susi.” dahilan niya.
“Sumama ka na, Ji. Nang makapagligpit ako.” siya namang pagpasok ni Mama Lee.
“Thank you po ulit, Tita Lee! Hatid na lang namin po ulit si Jihoon.” Nakaligpit na ng gamit si Minghao at ang mga kasama.
“Merry Christmas po!” bati ni Jeonghan.
“Sa uulitin po, Tita!”
Natulak ni Jihoon ang balikat ni Joshua habang papalabas upang mananghalian.
“Sige, happy new year na rin sa inyo!”
“Ang aga mo naman ata, Soonyoung.”
Si Mama Lee ang nakapagbukas ng pinto para sa kanya.
“Ah eh kasi po...”
Bago pa madulas ng sabi si Kwon Soonyoung tungkol sa kanilang dalawa, nasa likuran na nya si Jihoon.
“Nagpapatulong si Soonyoung sa pagliligpit sa kanila.”
“Ah ganun ba? So kita na lang tayo sa simbahan mamaya?”
“Opo, madami kasing hahawanin eh.” paliwanag ng sundo.
Akmang babatukan na ni Mama Lee si Soonyoung. “Ikaw kasing bata ka, hay nako. Sige na. Lumakad na kayo. Madami ka talagang lilinisin sa kanila, nak.”
“Sige po, tita. Una na po kami.”
Umalis na ang dalawa upang pumunta sa bahay ni Soonyoung, kung saan malaya nilang maipapamalas ang relasyong nabuo nila.
“Bakit ka naman nag-aya agad?”
Lingid sa kaalaman ng kasama, susupresahin ni Jihoon si Soonyoung ng tungkol sa scholarship.
“Ikaw, alam mo na bahay namin. Pero ako ni minsan di pa ko nakakapunta.”
“Fair enough.”
Within minutes ay narating din nila ang tinutuluyan ni Soonyoung. Tama nga si Mama Lee nang sabihing madaming ligpitin. Naunang pinapasok ang bisita.
“Tangina, dugyot.” he exclaimed.
“Ouch.” napahawak ang may-ari sa kanyang puso.
“Sorry na.” inabot ni Jihoon ang buhok ni Soonyoung at ginulo ito.
“Ano ba yang sasabihin mo?” Naupo ito sa kama.
“Diba sabi mo noon hindi mo kayang tustusan yung pang-college mo?” Nagmomostra si Jihoon habang nagsasalita.
Tumuwid ang mga nakangiting labi ni Soonyoung.
“May scholarship yung university namin! Essay lang kailangan tapos the rest, meron ka naman na.” Ang loob ni Jihoon ay puno ng galak.
“Hindi ba maganda yun, Soonyoung?”
Bumalik ang tingin nya kay Soonyoung. Tulala na ito at hindi na maipinta ang mukha.
“Soonyoung. Okay ka lang?”
Para kay Soonyoung, naging pinakamaugong ang mga ingay na kumikitil sa himbing ng pagkakatulog sa sandaling ito. Kamay niya'y muling nanginginig, nakalapat sa mga tuhod. Ang temperatura niya'y tumataas ngunit parang maneking hindi maigalaw ang sariling katawan. Hindi makadaing sa bawat salita ni Jihoon.
“Soonyoung, okay ka lang?”
Nang madama ni Soonyoung ang kamay na nasa balikat nya. Doon na namalas ang hapis na kinikimkim niya. Ang paghalinghing at pagtangis ni Soonyoung ay siyang babasag sa galak ni Jihoon.
“Bakit?!” bulalas ni Kwon. May pagtaas ng boses. Kasindak-sindak.
“Eh kasi...” sinubukang magpaliwanag ni Jihoon, lapatan ng tamang salita ang bawat sasabihin.
“Ano, Jihoon? Sagutin mo ko bakit?!”
Hindi na rin naiwasan ni Jihoon at nilakasan na rin nya.
“Kasi alam kong kaya mo! Sayang yung ibubuga mo! Para mabigyan mo na yung sarili mo ng maayos na buhay!”
“Sino ka para manghimasok sa buhay ko?” napatayo na siya.
“Kwon Soonyoung, bakit ka galit? Sabihin mo kung may ginawa akong mali! Hindi yung pagtataasan mo lang ako ng boses!”
“Hindi mo ba naiintindihan?”
“Hindi! Kaya nga ipaintindi mo sakin bakit.”
Huminga ng malalim si Soonyoung.
“Lumabas ka na.” kalmadong hayag niya.
“Ano?”
“Lumabas ka na!” hinarap na nya si Jihoon, mga luha'y nanunulay sa pisngi niya. Mata'y namumula.
Hindi makapaniwala si Jihoon sa inasta ng kanyang boyfriend. Naiintindihan nya. He's not wanted here. Kaya tumayo na sya at tumungo sa pinto. Hinawakan nya ang doorknob at pinihit.
“Tandaan mo, Soonyoung. Hindi kita gustong masaktan. Kahit kailan hindi ko gugustuhin yun para sa'yo. I believe in you. Sa kakayahan mo. Sa pagtulong mo sa nangangailangan.”
Lumabas na si Jihoon at iniwan na nya ang gusot as is. Hindi na talaga makaya ni Jihoon. Kailangan rin niyang magkulong, pakawalan ang mga luha sa namumugto niyang mata.
Matulin na tumakbo si Jihoon pabalik ng kanyang bahay.
“Jihoon!” tinawag siya ni Junhui.
Hindi ito pinakinggan at tuloy lang sa pagtakas niya sa mundo. Hindi nagtagal ay hinahabol na siya ni Junhui at Hansol.
Sa pangangatawan ni Jihoon ay hindi nila nahabol. Kaagad nagsara ng pinto ng bahay at pumanik. Dinig ang yabag ng mga paa sa hagdan.
“We have to intervene.” banggit ni Hansol.
Binunot ni Moon Junhui ang cellphone.
“Pakiramdam ko may nangyari na.”
—
“Act natural, gago.” Sumisilip si Hansol sa may poste kung paalis na si Jihoon. Lumubog na ang araw at nandun pa rin ang takot nilang magtanong sa tunay na lagay ni Lee Jihoon.
“Kailangan pa bang sumama ako?” buntong ni Seungcheol sa plano ng mga kaibigan.
Ang nasabing GC? Para sa birthday ni Jihoon nung nakaraang taon. Si Junhui ang nagpatawag, Si Seungcheol ang nagkwento. Mingyu at Hansol ang pumawi ng lungkot.
“Bestfriend mo pa rin yan, Seungcheol. Baka dito na maayos yung mga nararamdaman mo.” love guru Junhui replied.
Wala siyang choice. Dahil alam nyang di sya titigilan ng mga to. Dahil alam nyang minsan lang maging padabog ang mga kilos ng matalik niyang kaibigan. Pero hindi nya magawang magalit kay Soonyoung. Not with the memory of Jihoon being happy with Soonyoung embedded in his mind, like a pinned tweet. Wika nga ni Piolo Pascual, there's has to be an explanation behind this; an acceptable reason.
“Ayan na, palabas na sya.” Namataan ni Mingyu.
“Teka....teka...” paghintay ni Hansol na makalakad ng ilang metro mula sa gate.
Pinangunahan na ni Mingyu at Junhui, sinundan ni Hansol at tahimik na nasa likuran si Seungcheol.
“Huli ka!” pag-akbay ni Mingyu kay Jihoon. Tinignan nya ang mga kasama. Lahat kanyang nginitian. Pati si Seungcheol.
“Bakit tahimik ka? Ayos ka lang, Jihoon?” tanong na ni Junhui, straight to the point.
“Oo ayos lang ako.”
Tinignan ni Junhui ang mga kasama. Iisa ang iniisip. Kasinungalingan, Jihoon. Kasinungalingan. But they have to act without imposing so tuloy lang sa paghunta. He feebly smiles when someone does something funny, but beyond that, that's about it. Usually, he'd lose his marbles laughing at the follies of his childhood friends.
Narating na nila ang simbahan. Ikawalong gabi na kaya parami na rin ang mga tao. Mga pamilya, mga barkada. Pinili nilang tumayo sa gilid, kung saan abot ng wall fan. Hindi maiwasan ni Jihoon at umikot ang paningin nya. Ilang minutong paghahanap at nakita na niya si Soonyoung. Tila hindi naganap ang kaninang hapon. Sa paglingon ni Soonyoung ay nagtagpo ang kanilang mga mata. Kita niya ang malungkot na pagtitig ni Jihoon sa kanya, sabay hanap ng ibang titignan.
Hindi na kayang sikmurahin ni Choi Seungcheol ang ganitong estado ng mga damdamin ni Jihoon. Gamit ang angking lakas, he grabbed Jihoon by the wrist and pulled him outside. Somewhere far from the crowd. Edi doon sa lugar kung saan nakatayo ang grotto na kahalintulad ng pinagpakitaan ng Mahal na Birhen sa Lourdes, France.
“Seungcheol, bakit mo ko hinatak? Magsisimula na yung misa.”
Tamang hakbang sa direksyon ng entrada ng pook-dalanginan nang mahigpit niyang hinawakan ang braso ni Jihoon.
“Jihoon.”
“Ikaw nagsabi na lalayo ka muna diba?” Nagpupumilit pang kalagan ang pagkakahawak ni Seungcheol pero sa lakas niyang taglay, wala siyang panama.
“Hindi kita matiis, lalo na't di ka okay. Anong nangyari?”
A heavy exhale. Tutal malayo nanaman pagmumulan ng pari, might as well. Walang mapagbubuntungan, kaya nagsalaysay na siya ukol sa mga naganap sa nakalipas na oras. Patango-tango lang si Seungcheol.
“Hindi ba niya nakwento sa'yo?”
“Tinanong ko na siya pero yun sagot nya, so hindi ko na inimpose.”
“Oh, so it must have hurted real bad.”
“Ang alin?” napatingin sya sa bestfriend, amidst what has transpired.
“Palibhasa kasi section 1 ka kaya di ka aware sa mga ganap sa batch mo, o kahit kakilala sa ibang section.”
“Kasalanan ko bang alipin ako ng mga pangarap ko? Sasabihin mo ba o hindi?”
“Eto na nga. Wala ako sa posisyon para ikwento yung nakarating sa batch namin kahit graduate na. Alam mo yung usap-usapan na may dark horse daw sa batch nyo?”
“Oo. Mukhang pabaya daw pero tahimik kung gumalaw.”
“Si... Si Soonyoung yun.”
“Ano?” napabulalas siya sa narinig.
“Nung mga unang taon nyo, hindi pa siya ganung ka-ano sa pag-aaral. As in tinutulugan yung ibang subject. Pero dumating yung point na napagod na siya sa lagay niya kaya nagsikap. Nagbago. Nung fourth year...”
Ang mga tabing ay naaalis na. Sumisilip na ang katotohanang nakukubli, bagamat hindi kumpleto, pero sapat upang bigyan ng ideya sa likod ng isang Kwon Soonyoung.
”... Nung 4th year na kayo, natutulog pa rin siya habang may klase. Pero not because he doesn't like the subject, the teacher, or both. Dahil aral na nya ang mga lessons beforehand. Hindi siya nagtatanong sa mga teacher, pero pagdating ng quizzes, ng exam, nagugulat sila na pang-section 1 na siya pero bakit ngayon lang.”
“Ji.”
“Hmm?”
“At this point, hindi ko na itutuloy. Yung kwento.”
“Okay lang, hindi ko hiningi yung kwento pero binigay mo parin. I understand na....”
“No, not like that. What happened next... is not up for me to tell anymore. Alam mo naman ang nangyayari pag mga ganitong kwento. Omit and add pag napapasa sa iba.”
“I get it.”
“The bottomline is, walang kwenta yung ilang faculty members ng high school natin.”
“Hear, hear. Salamat, Seungcheol.”
Tumayo na sila at lumakad pabalik sa simbahan.
“Seungcheol?”
“Tatanong mo kung okay lang pag-usapan si Soonyoung. Sige, aaminin ko, hindi pa. Pero the fact you are getting sad because of doing that means you really care for him. At the end of the day, bestfriend pa rin kita. I still care. We still care for you, Ji.”
“Any advice? Alam mong ngayon lang ako pumasok sa ganto.”
“Sa ngayon? Wala ka pang magagawa. You just have to let it be. Pareho kayong upset. Walang maaayos pag ganyan. Pero if hindi kaya ng konsensiya mo yung inability to do something, edi ipagpray mo sa Kanya.”
Ang tingin ni Seungcheol ay napako sa Hesukristo nakapako sa krus. Jihoon's vision followed through.
“Paghilumin mo si Kwon Soonyoung, Lord.”