Kabanata 7: Veintiuno #SoonHoonSimbangGabiAU
“Umiinom ka?” Soonyoung exclaimed.
Dinig ang boses mula sa kinatatayuan niya mga sampung metro mula sa dalawang magkasabay umuwi.
Hindi rin niya alam kung anong nag-udyok sa mga paa nya para sundan sila Jihoon pero wala nang oras para sa second thought.
Ang pagkutitap ng mga Christmas lights ay sapat upang magkaroon ng isang romantikong eksena. Tumalikod na siya at tinapik ang sariling pisngi.
“Seungcheol, umayos ka.”
“Seungcheol, okay ka lang?”
Nag-aalala si Hansol sa kuya nilang walang imik, walang sagot. Nasa malayo ang tingin.
“Ah, oo naman.”
Pinaligiran nila ang kariton ng fishball. Si Kim Mingyu kasi, naglihi nang wala sa oras. Sa huli siya ang magbabayad sa dami ng tinusok ng mga kasama nya.
“Hindi daw makakapunta si Jihoon, wala daw tatao sa bahay kaya di sya makakaalis.” balita ni Mingyu.
“Eh kung puntahan natin si Jihoon sa bahay?” suhestiyon ni Hansol.
“Wag na.”
Ikinagulat ng tatlo ang sagot.
“Nakakahiya kay Tita Lee saka baka may ginagawa yung isa.” pagsubo nya ng kikiam.
“Hindi ka marunong magsinungaling, Choi Seungcheol.” the elephant is addressed by Mingyu.
“Hoy, diba wag akong tatawagin ng buo? Ang tanda pakinggan.”
“Dahil nanaman kay Jihoon? Anong problema. Kanina ka pa tahimik.” pekeng gulat ni Hansol.
Sasabog na ang puso ni Seungcheol. Hindi na maari pang pigilan.
“Na... nakita ko si Jihoon. Hinatid sya ni Soonyoung kagabi.”
“Oh dang. I still wonder, bakit hindi ka pa umaamin kay Jihoon?” Junhui threw the first one.
“Kasi natatakot ako, okay? Natatakot ako na baka masira yung pinagsamahan namin dahil sa putanginang feelings na to.”
“Kuya, hindi kailangang pagtaasan ng boses.” Hansol mediated.
“I know. I'm sorry. Nakaka-frustrate lang sa part ko.”
“Mawalang-galang pero this is your fault. Look where complacency got you. Not that far.”
“I don't know the right words to say.”
“Look.” Mingyu took him by the shoulders and shook him a bit to wake his senses up.
“If you want something to happen, ikaw ang gagawa nyan. Nagsimba ka ba kagabi at di ka nakinig sa sermon?”
“Bars.” commented Junhui.
“Ikaw ang pipili ng daang tatahakin mo, hindi ang universe. Kaya suck it up and tell him what you really feel.”
“Pero pano kung?”
“Advanced ka naman mag-isip. Kung hindi para sa'yo then it is what it is. Painful, oo. Pero ikaw si Choi Seungcheol...” sumama bigla tingin ng kausap ni Mingyu.
”... I mean, Seungcheol. Ilang tao na binugbog mo para sa kanya tapos ngayon ka pa titiklop kapag usapang soft hours na?”
“Gago.”
“Pero gets mo naman point nya diba? There is harm in trying, but no change is no change.”
“Yeah yeah.”
“Kaya kunin mo na yang cellphone mo at itext mo na.”
Empowered na si Seungcheol, thanks to his friends.
“Ji, pwede ba tayong magkita sa plaza? Hahaha” he typed.
The “Active Now” status is killing him. Finally the tiny chat head moved down to his message. Seen. Typing.
“Oo naman hahaha” “What time?”
Dinig ang cheer ng mga katabi nya.
“How about 5?”
He locked his screen and looked away.
“Hala, kabado ka boy?” singit ni Hansol.
The ding was heard.
“Sure.”
It's going down tonight. Walang atrasan. Mahabag nawa kay Seungcheol ang sansinukob.
—
Ang araw ay lumubog na pero buhay pa rin ang plaza. Masaya, makulay, bumalik ang diwa ng Pasko matapos ang dilim ng pandemya; diwang kinagisnan ng lahat.
Seungcheol sat at the available bench, watching people make the most of the Christmas spirit. The decor and the people thriving in the joy that emanates from the lights and lanterns. His legs bounce in anxiety. The day of reckoning for his feeble heart that longs to love and be loved.
He waits for him. The one who believed in him when no one did. The one whom he treasured so much. Lee Jihoon.
“Sorry, Seungcheol. Pinaghintay ba kita?”
He came. He arrived in his typical casual clothes. He doesn't have a knack in showcasing individuality like his groupmate Xu Minghao does. Comfort above all else.
“Di naman. I was watching strangers enjoy the festive season.”
Naupo na rin si Jihoon sa tabi nya. Pinanood na rin nya ang mga magkasintahan. Mga magkaibigan. Mga mapag-isang sasalubungin ang Kapaskuhan. Mga batang nakawala sa hawla kung sagad-sagarin ang laro.
“Do you still feel the Holidays? Parang you can bask in the merry and jolly nang walang aalalahanin?”
“Honestly, no. Not anymore.”
“Do you miss it? Yung bliss ng Pasko? I remember halos awayin na tayo ng nanay ni Mingyu kasi ayaw pa nya umuwi?”
The laughs did lift the mood a little bit.
“Oo, naliligo na sa pawis saka amoy lupa na si Mingyu pero ayaw pa nya umuwi. Ilang araw din nating di nakasama si Mingyu.”
“Grabe no? Why did we have to grow up so soon?” the sentimental tone returned.
“It was the right thing to do, sadly.”
“I wish we could just live our days like that.” Choi Seungcheol looked back to the strangers living like there's no tomorrow.
“Yeah. Same.” Jihoon did as well.
The tone was set. The stars shine ever more brightly. It's the moment years in the making.
“Jihoon.”
He looked at him. He took one of Jihoon's hand and held it dearly.
“I remember the day when I first met you. You were reading your notes sa sulok. I approached you at nagpakilala. I remember the first time I made you laugh, na hinahabol mo na hininga mo kakatawa. I remember the first time I saw you cry, at tangina I can't even take it. Because you don't deserve the sadness.”
“Cheol.” Bumalik na rin ang tingin ni Jihoon sa kanya.
“Jihoon. At first, I just want to get close to you. But nung mga sumunod na araw, na naging linggo, na naging buwan at taon. Tapos yung shared childhood natin dito sa San Antonio. But when I saw Henry being an asshole to you, I don't know what to feel, what came to my head. Then I realized.”
Seungcheol took his hands and clasped them on Jihoon's. He is already welling up and Jihoon is sensing where this is leading.
“You've become so precious to me that I cannot even think of being far from you. Ngiti mo ang lakas at kahinaan ko. Sabi ko sa sarili ko, 'Sasamahan ko si Jihoon.'”
Namumugto na rin ang mga mata ni Jihoon. May mga crack na sa boses ni Seungcheol dahil bumubukas na ang baul ng mga lihim na nadarama.
“Jihoon, gusto kita. Gustong gusto kita. Nakakabaliw na pero mahal na mahal kita. Kahit malayo yung university, gustong gusto kitang puntahan. I-PM para kamustahin. Proud na proud ako sa'yo sa layo ng narating mo.”
Binawi ni Lee Jihoon ang isa pang kamay upang punasan ang luha. Bumitaw na rin si Seungcheol upang punasan ang kanya na tumulo na sa kanyang pisngi.
“Seungcheol.”
“Hindi na ba pwede? May mali ba sakin?” may tunog ng pagmamakaawa.
“I knew.”
Dalawang salita. Limang letra. Nag-uumapaw sa semantika.
Huminto ang kanilang mundo. Para kay Jihoon, kinakatakutan nya ang pagkakataong iniwasan nya.
“A...ano?” Natigilan sa pag-iyak si Seungcheol.
“Alam ko.” Hinawakan ni Jihoon ang pisngi ni Seungcheol at pinunasan ang luhang natira gamit ang hinlalaki. Dinadama ni Seungcheol ang pagkakataong ito, ang paghawak sa kanyang mukha. Ang init na nagmumula sa palad ni Jihoon.
Hirap makabuo ng konkretong pangungusap ang kanyang isip matapos malaman.
“Kailan pa?”
“Nung high school. Pagkabalik mo, sa akin ka lang sumama. At first, I didn't give meaning. Pero nung Prom. Nung sinasayaw ko yung ibang kaklase natin. Nakita ko di ka tumitingin.” Tumayo sya at inalok ang isang palad. Hindi alam ni Seungcheol ang gagawin kaya sinundan na lang nya. Isinuot ni Jihoon ang isang tainga ng kanyang wireless earphones. Ang isa pa sa tainga ni Seungcheol. Jihoon just clicked shuffle and fuck whatever the algorithm chooses.
He wraps his arms around Seungcheol's waist, the latter hitches. Para kay Choi Seungcheol, ito ang kanyang pangarap habang buhay; ngunit sabi ng tadhana, sukdulan na ito ng katuparan ng nasabing pangarap.
And let the algorithm be damned.
Almost Is Never Enough Ariana Grande, Nathan Skyes
“Tangina.” napabulalas si Jihoon.
“This is fine.” Seungcheol does wrap his arms around Jihoon's shoulders. Jihoon leads the sway. The Prom Dance that Seungcheol dreamt of.
“Jihoon?” malumanay nyang pagtawag.
“When did it stop? Kailan ka tumigil?”
Inalala ni Jihoon ang eksatong panahon.
“Pinangako ko kasi sa pagpasok ng college, ako na lalayo. Alam mong hindi papayag si Mama doon unless I insist.”
“And you did. Ako na lang pala naiwan.”
“Sorry, Cheol. I didn't mean it. I...”
“Wag kang mag-apologize. Wala kang kasalanan.”
“Salamat, Seungcheol. You didn't really have to do all those things for me.”
“I wanted to, Ji.”
“I didn't think I deserve everything you did for me. Sinabi ko sa sarili ko, Seungcheol deserves someone better.”
The chorus summarized everything between Lee Jihoon and Choi Seungcheol. Muntik nang malahad na iisa lamang pala sila ng nadarama sa isa't isa. Walang ibang sisisihin kundi ang takot na pinaghari nila sa kanilang mga kalooban. Panghihinayang across the years.
“What now?”
“Ilang taon din yung feelings na to. Will you understand if I keep distance for the meantime?” tanong ng mas matanda.
Bumitaw na rin si Jihoon at umatras. Nagwika ang kilos.
“Salamat Jihoon. For the slow dance. I wished for this but not in this context.”
“Cheol, I don't want to end this friendship.”
“Me too. I... I just need time to breathe. Now go. Mauna ka na.”
“Pano ka?”
“Hindi ko muna kukumpletuhin ang Simbang Gabi this year.”
Hindi “paalam” ang salitang dapat sambitin, kaya tumalikod na si Jihoon. Ilang hakbang.
“Jihoon.”
Huminto siya.
“Mahal mo na ba sya?”
Panghalip na mas maliwanag pa sa sikat ng araw. Kanya bang sasagutin? Haharapin ang bestfriend niyang minahal? Past tense.
“I hope you will be happy with him, Ji.”
Lumakad na palayo si Jihoon. Nang pagliko nya, ang mga hakbang ay lumalaki at bumibilis; hanggang sa naging takbo na.
He prays to God that speed would delay the tears and to some extent distract his heart from feeling emotion with physical activity. Nalimot ata ni Jihoon na kawing ang katawan at damdamin. Iniinda ng katawan ang nilalaman ng puso.
Nakabunggo na siya sa hindi pagpansin sa mga nakakasalubong.
“Sorry.”
Dapat tutuloy na siya ngunit niyakap sya nito. Tumingala siya upang tignan.
“Ji, okay ka lang?”
Hindi na naawat ang pagluha. Ang paghikbi.
“Ji?”
Ang mga tuhod ni Jihoon ay tila nawalan ng lakas. Kundi sa yakap ni Soonyoung ay nagalusan na ang binti nito sa pagsalampak sa daan. Buti na lang at nakapantalon siya nang lumuhod at hinigpitan ang yakap.
Walang tao. Kaya malayang mailalabas ang salop ng emosyong umaapaw.
“Ji, sige iiyak mo lang.”
Hinahagod ni Soonyoung ang likod ni Jihoon, inuubos ang lungkot hanggang sa mapagod na ito.
“Sa tunog ng hagulgol mo, parang pagod ka na.”
Ang ilang taong pagkikimkim ng saloobin.
Ang tunog ng kampana ay dinig na. Naging hudyat ito upang kunin ang panyong ngayon lang magagamit.
“Ji, hatid na muna kita sa inyo. Hirap ka.”
“Di. Okay na ko.” nahimasmasan na siya.
“No, you're not.”
“Okay lang talaga ako.”
Hindi magpapatalo si Jihoon. Soonyoung crouched his knees and tapped his shoulders.
“Then don't waste anymore energy.”
Isang minuto na syang nag-aantay ng taong papasanin niya sana pero wala pa rin, kaya kinuha na nito ang dalawang kamay at binalot sa kanyang balikat. Matapos, kinuha nya ang hita nito at inangat na si Jihoon. Humigpit na ang kapit ni Jihoon.
“Gusto mo talagang kumpletuhin ito ano?”
Lumakad na si Soonyoung papunta sa simbahan.
“Hindi ka magtatanong, Kwon?”
“No. Makikinig naman ako pag sinimulan ko, pero di kita pinipilit. Basta alam kong may dinamdam ka, kaya sasamahan lang kita.”
Jihoon snug into Soonyoung neck as they make their way to the seventh day.