Epilogo: Veinticinco #SoonHoonSimbangGabiAU
Mapang-akit sa pang-amoy ng natutulog na Jihoon ang bagong lutong kastanyas, pero ang pwesto ni Kwon Soonyoung last night na walang laman ang gumising sa kanya.
“Panaginip lang ba?”
Nabigyang lakas ng wala sa oras ang katawang hindi pa gising. Maingay na rin ang labas. Pasko na.
“Mag-bibingka't salabat ka muna, sasakit tiyan mo pag inuna mo to.” Narinig ni Mama Lee ang yabag ng mga paang nagmamadaling bumaba. Naabutan sya ni Jihoon na pinaglalamayan ang one-fourth na kilo, binubuksan at nginangata.
Bumagal ang pagbaba ni Jihoon.
“Almusal, bibingka?”
“Bakit, kontra ka?” nagbago ang tono na may pananakot.
Naupo na nga si Jihoon at kinain. “Sorry na, Ma.” banggit nya habang ngumunguya ng bibingka.
“Namamasko po!”
Kahit anong tanda pa nila ay kilalang totoo na ang mga boses. At pinagbuksan naman sila ni Mama Lee.
Naunang magmano si Mingyu, being the mama's boy. Junhui, Hansol, and Seungcheol followed. Jihoon smiled at them with a mouthful of bibingka.
Gone is the awkwardness between what could have been lovers. For the most part.
“Bakit kayo namamasko pa, ang tanda-tanda nyo na!”
“Tita naman!” umastang bata na nga si Junhui. Not really suprising dahil ganito talaga siya. Sobrang mapaglaro pero isang mabuting karamay.
“O sya bumunot kayo ng isang ampao sa Christmas tree. Isa-isa lang ha?”
“Talaga po?” nabuhayan na ng loob si Seungcheol.
“Ayaw nyo ba?”
Walang anu-ano. Nagsitayuan ang apat. Saktong ubos na ni Jihoon ang bibingka't salabat. Bumulong ito sa kanyang nanay.
“Para naman sa mga bata yun. Hayaan mo na.” sagot ni Mama Lee.
Maigi ang pagpili na parang buhay ang katumbas ng pagpili.
“Anubayan?” buntong ni Seungcheol na isang malutong na bente ang nakuha.
Inasar ni Jun si Seungcheol. “Ah ako kwarenta!”
“Mga weak singkweta sakin.” Sinabakan pa ni Mingyu matapos ilabas ang perang papel.
Pero sinong mag-aakala.
“Salamat, Tita Lee!” ani Hansol. Nakabunot ng isang daang piso. Sapat upang magkaroon ng surf promo sa isang linggo.
Sa kalagitnaan ng tawanan, tumunog ang doorbell. Sino naman kayang tutungo sa kanila ngayon?
Who knew may nakakaalam pala na may doorbell sila.
Si Seungcheol na siyang nakaupo malapit sa pinto ang nagbukas ng pinto. Behold.
Kumbaga sa Santo Rosaryo, Ang Unang Misteryo ng Tuwa.
Ang Pagpapakita ng Arkanghel Gabriel kay Maria.
This joyful mystery seemed to have manifested in modern times. No. He isn't an incarnate of an archangel that descended on Earth. The way he beams, he is at par with the seraphs and cherubs, angels most close to the Lord.
“Ay, si Jihoon?” tanong niya.
At para kay Seungcheol na syang nagbukas ng pinto ng tahanan ng mga Lee, maging ang puso nya'y kakawala. Walang masabi dahil nahalina ng gandang lalaki.
Jihoon now had to intervene, opening the door wide enough for two persons to be seen.
“Uy, Jeonghan, Minghao!”
Naulinigan ni Junhui ang ngalan. Sinilip na rin nito at ayun na nga. Natanga na rin sa presensya ni Xu Minghao.
“Bakit kayo nandito?” tanong ni Jihoon.
“Ah, iaabot lang namin to. Merry Christmas! ” siya namang abot ni Minghao.
“Salamat! Mga kaibigan ko pala, si Seungcheol, Hansol, Junhui, at Mingyu.”
Nagbatian naman ang dalawang kampo.
“O sige, ihahatid pa namin to kay Jisoo.” nagpaalam na ang dalawa.
“Pahiram nga ng cellphone teka? Di ko maalala kung san ko naiwan?”
Agad namang bumunot si Seungcheol ng kanya at inabot kay Jeonghan.
Kinuha naman agad ni Jeonghan at tinype ang number nya. Dinig ang ringtone pero hindi mahanap kung saan.
Sa kanilang gulat ay binunot ni Jeonghan ang cellphone nya sa bulsa. Smooth as always.
“Alam mo Seungcheol...” he ended the call and returned the phone. “...you're not the first one to look at me like that. Call me when you have time for coffee.”
Jeonghan winked before turning his back and walked towards his car.
A flirt as always. Seungcheol stood frozen and dumbfounded at the doorway, watching the car drift away from his line of sight.
What woke Seungcheol from the trance Jeonghan's visual and charisma had put his consciousness under? Ang walang humpay na batok ng mga kaibigan nya.
Ayun, pikunin ang Leo nyo. Nagsitakbuhan na sina Mingyu at Junhui, sigaw ang pahabol na pasasalamat. Habol naman si Seungcheol at sumunod na rin si Hansol.
“Parang mga di nagsilakihan.” aniya Mama Lee.
His pocket vibrated. A message arrived.
Daan ka dito, Ji. May suprise ako for you. – Soonyoung
Hindi. Hindi siya nanaginip.
“Ma, pinapapunta ako ni Soonyoung sa kanila.”
“O sige, balik kayo dito para dito na kayo mananghalian. Lulutuin ko na yung Morcon.”
Narinig at naunawaan ni Jihoon bago lumakad papunta kina Soonyoung.
Buhay ang kalsada, bata't matanda mula sa iba't ibang lugar, nagkatipon para sa pinakamasayang araw ng taon.
The first of two celebrations we all share on December.
Taliwas ito sa naging pagdiriwang ng nakalipas na taon. Payak, walang buhay, walang kasingkulay ng mga taon bago ang pandemya at ng kasalukuyang taon.
Bilang nasa urban na komunidad, dagsa pa rin ang mga katutubong nagbabaka-sakali. So maybe di pa rin naaayos ang pagtingin at pagtrato sa kanila ng mga taga-lungsod, but at least the fentanyl-dependent geezer and his cohorts are gone. We can't have it all at once. This transformation as a society will be step by step, and a compassionate, pro-people and dedicated government will enable that finally.
“We're getting there.” Jihoon thought as he is steps away from Soonyoung's.
Tatlong katok.
“Jihoon?”
“Uy, Seokmin! Long time no see!”
“Nag-ikot kasi kami para mamigay ng laruan sa mga bata.”
“Ideya ni Soonyoung?”
Tumango ito.
“No offense pero may natitira pa ba sa kinikita nya araw-araw?” tanong ng boyfriend.
“None taken, kasi kami naisip na rin namin yan pero pano ba kami makakatanggi? Kaya dinagdagan na rin namin ng konti.”
“Nanghihingi na nga ko ng ligtas points sa kanya eh.” pagsingit ni Seungkwan na binuksan pa lalo ang pinto, lalabas na kasama nila Chan at Wonwoo.
“Tara na! Bibili pa tayo ng pulutan. Mamaya na lang kuya ah?” paalam ni Chan kay Soonyoung na aligaga sa ibang bagay.
Nginitian naman ni Jihoon ang mga kaibigan, o maaring naging kababata na hindi na nya maalala, ni Soonyoung.
Yumuko si Wonwoo upang bulungan si Jihoon.
“Get ready.”
Saka sabay sabay na lumakad palayo ng apartment ni Kwon, siyang sinundan ng tingin ni Jihoon.
“Mamaya na lang, sige!” sigaw ni Soonyoung at pagtalikod naman ng boyfriend nya.
Bihis pa rin mistulang Santa Claus. Oo, mainit ang Pasko sa Pilipinas and the red suit gave that away.
“May regalo ba ako mula kay Santa this Christmas?”
Soonyoung was quick to get his act back. Tinignan ang makabagong listahan ng nasa Naughty or Nice.
“Anubayan, sorry pero you're on the naughty list this year.”
Dinukot ni Soonyoung ang nasa bulsa nya at nilapag sa palad ni Jihoon.
Isang ampao.
“Akala ko uling binibigay mo sa mga walang kwentang bata?”
“May kwenta ka sakin, Ji. Why don't you see it for yourself?”
Kinapang mabuti ni Jihoon ang ampao. Sa unang kapa ay mararamdaman ng daliri ang bilugang hugis. But then again, parang nababalutan ito ng isa pang layer ng balot. At yung bilugang hugis? Malambot at parang makapal na goma.
Sinilip na ni Lee Jihoon ang laman.
Putangina.
“Marami pa ko nyan sa loob pag kinailangan.”
“Gago you could have asked me straight ahead.”
“And?” Naghihintay ng sagot si Soonyoung.
“Isang pasada lang. Dun ka na manananghali samin. Game?”
An eager nod.
Tinulak na ni Jihoon si Kwon Soonyoung papasok ng sariling tinitirhan at agresibong isinara ang pinto.
Maligayang Pasko, Kwon Soonyoung. Maligayang Pasko, Lee Jihoon.
At maagang pagbati ng Manigong Bagong Taon.
To quote Kuya Wil, putukan na.